Bugün derin bir yalnızlığa araladım kapılarımı. Kendimi kapısı olmayan bir kafeste hissediyorum. Zamanın hükmüne boyun eğmek demek ağzımda ekşi bir tat bırakıyor, kalbim bir mengenenin insafında yaşıyor. Oysa o kadar güzel şeyler oluyor ki yaşamın her anında mutlu olmamak yetersiz kalıyor. Güneş her gün güler yüzünü göstermese de doğmaktan usanmıyor; mevsimler dönmemek ve hayatı yenilememekten bahsetmiyor; kuşlar yine hep aynı umut şarkılarını besteliyor ve nefes insandan bir an olsun ayrılmıyor. Yani bütün bir kâinat insana dil beste ve emre amade iken nasıl oluyor da insan mutsuz bir gün geçirebiliyor?

tamamı                               günlük

Zaman; artık hızını almış ve terini soğutmadan menzile varmayı hayal eden bir at misali koşmaktadır. Yukarı aşağı, sola sağa sürekli salınımlar yapmayı marifet edinen bir dürtüyle varlık gayesini gerçekleştirme azmi içindedir. Amaca en uygun program çerçevesinde konuk olduğu âlemde vazifesini ifa etme karalılığıyla da yoluna devam etmektedir. Dizginlerin çekilip de “Dur!” denileceği ana kadar da bundan vazgeçecek gibi görünmüyor.

Doğada eşsiz tınılar var insanın kulağına gelen. Dalgalar farklı bir haykırışı dillendiriyor dudaklarında, yağmur yükseklerin türküsünü dinletiyor toprağa, yine toprağın mırıltılarını dinlemek istiyorsan eğer ağaçların tercümanlığına başvurman gerekiyor. Kelimelerini çiçeklerden toplayan arılar, kararlı adımlarını azmin ayak seslerine dönüştüren karıncalar, bize içindeki var olma ateşinin çıtırtılarını duyumsatan kelebekler ve daha nice canlı nefes, hayatın ritmine kendilerince tempo tutmakta ve kendi renklerini hayatın ipliğine, kendi sözlerini de ömrün defterine işleyerek çoğalmaktadırlar.